Είδος: Κωμωδία
Σκηνοθεσία: Σακελλάριος Αλέκος
Σενάριο: Σακελλάριος Αλέκος, Γιαννακόπουλος Χρήστος
Παραγωγή: Μήλας Φιλμ
Πρωταγωνιστούν: Λογοθετίδης Βασίλης, Λιβυκού Ίλυα, Πρωτοπαππάς Ευάγγελος, Λαλοπούλου Μαίρη, Λαμπροπούλου Καίτη, Σταθάτου Ντίνα, Παπαδάκης Μιχάλης, Ρούσσου Άννα, Στρατηγός Στέφανος, Μωραϊτοπούλου Μπέμπυ, Καρέτας Γιώργος
Διάρκεια: 95
Εισιτήρια: 151058
Α' Προβολή: 8/12/1952

Υπόθεση:

Ο Μανώλης Σκουντρής ένας τσιγκούνης αλλά πιστός σύζυγος, είναι παντρεμένος επί δώδεκα χρόνια με τη Βέτα, χωρίς ποτέ να της έχει πάρει ούτε ένα δώρο. Ένα βράδυ ο συνέταΙρος του Γιώργος τον πείθει να βγουν οι δυο τους, με δύο όμορφες Ελληνοαμερικάνες, την Μάργκαρετ και την Έβελυν και να διασκεδάσουν. Ο Μανώλης, διαστακτικός στην αρχή, μόλις πιει 2-3 ουισκάκια και μέσα στην πρωτόγνωρη μέθη του, θα μετατραπέι σε έναν ασυγκράτητο κουβαρντα.

Σχόλια:

Πρώτη εμφάνιση: Μαίρη Λαλοπούλου, Άννα Ρούσσου, Μπέμπυ Μωραϊτοπούλου.
Κινηματογραφική διασκευή της ομώνυμης θεατρικής κωμωδίας των Σακελλάριου και Γιαννακοπούλου, που ερμήνευσε ο Λογοθετίδης στο θέατρο Κεντρικόν. Γυρίστηκε στο υπερσύγχρονο στούντιο Nassibian της Αιγύπτου. Ξαναγυρίστηκε με πρωταγωνιστή τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, 15 χρόνια μετά, με τον τίτλο "Ο Σπαγγοραμένος".

Ατάκες:

ΜΑΝΩΛΗΣ (ΛΟΓΟΘΕΤΙΔΗΣ): Κανένα άλλο φως, δεν είχατε να ανάψετε βρε παιδιά;
ΒΕΤΑ (ΛΑΛΟΠΟΥΛΟΥ): Ήρθες Μανώλη;
ΜΑΝΩΛΗΣ: Γιατί τα φωτάκια;
ΒΕΤΑ: Τι γιατί;
ΜΑΝΩΛΗΣ: Τα φωτάκια λέω, γιατί; Αμαρτία είναι. Γιατί; Γιατί να καίνε ερήμην τα φωτάκια, Βέτα μου; Φως είναι αυτό, ρεύμα είναι αυτό, βατ είναι αυτά, κατοστάρες είναι αυτές. Γι' αυτό στο τέλος του μηνός έρχεται ο λογαρισμός και δεν ξέρουμε που το κάψαμε το φως. Να που το κάψαμε το φως. Στον γάμο του Καραγκιόζη το κάψαμε το φως.

ΜΑΝΩΛΗΣ: Τι είναι αυτό Βέτα μου; Ψώνια πάλι;
ΒΕΤΑ: Αμ, δε στα 'πα!
ΜΑΝΩΛΗΣ: Αμ, δε μου τα πες!
ΒΕΤΑ: Αμ θα στα πω!
ΜΑΝΩΛΗΣ: Για πε μου τα!
ΒΕΤΑ: Πριν από λίγο, να δεν είναι ούτε δέκα λεπτά που 'φυγε, ήταν εδώ η Βαγγελίτσα.
ΜΑΝΩΛΗΣ: Ποιά Βαγγελίτσα;
ΒΕΤΑ: Η Βαγγελίτσα, η ξαδέρφη μου. Πόσες φορές σου 'χω πει γι' αυτήν.
ΜΑΝΩΛΗΣ: Η Βαγγελίτσα, ξαδέρφη σου; Ααα! Αυτό το νιάνιαρο που 'χουμε μέσα στη φωτογραφία με κάτι ξυλοπόδαρα;
ΒΕΤΑ: Νιάνιαρο; Να δεις μια γυναικάρα που έγινε.
ΜΑΝΩΛΗΣ: Μα καλά, αυτή δεν ήταν στην Αμερική;
ΒΕΤΑ: Ε, αυτό σου λέω Μανώλη, ήρθε.
ΜΑΝΩΛΗΣ: Από την Αμερική;
ΒΕΤΑ: Ε, αφού ήταν στην Αμερική, Μανώλη, από πού ήθελες να 'ρθει;
ΜΑΝΩΛΗΣ: Αυτό να μου πεις, αφού ήταν στην Αμερική από την Αμερική θα 'ρθει, από πού θα 'ρθει από τα Ιεροσόλυμα; Εμ βέβαια! Κι αυτό εκεί τι είναι;
ΒΕΤΑ: Ααα, ο καήμενος ο θείος, μας έστειλε ένα δωράκι.
ΜΑΝΩΛΗΣ: Δωράκι;
ΒΕΤΑ: Ναι, δεν τ' άνοιξα ακόμα. Κάτι λέει για σένα και κάτι για μένα.
ΜΑΝΩΛΗΣ: Και για μένα, είπε και για μένα;
ΒΕΤΑ: Και για σένα!
ΜΑΝΩΛΗΣ: Έχει γούστο λέει, να είναι καμμιά ξυριστική μηχανή, από αυτές τις ηλεκτρικές, που τις βάζεις στην πρίζα και προυρουουυρου... σε ένα λεπτό σου κάνει το μάγουλο ταουκιουξού!

ΜΑΝΩΛΗΣ (ΛΟΓΟΘΕΤΙΔΗΣ): Ωχ! ωχ, ωχ, ωχ! Ε, όχι Βέτα μου, όχι κι έτσι! Βρήκαμε μπόλικο το λάδι και του αλλάξαμε την Παναγία δηλαδή;
ΒΕΤΑ (ΛΑΛΟΠΟΥΛΟΥ): Ε, λάδι είναι, λαδερό φαϊ έχουμε, να μη βάλουμε λάδι;
ΜΑΝΩΛΗΣ: Να βάλουμε Βέτα μου, Να βάλουμε πουλάκι μου, αλλά όχι κι έτσι! Πω πω πω! Τι είναι αυτό; Τι να το κάνουμε τώρα τόσο λάδι; Άκουσε εδώ παιδάκι μου, άκουσε εδώ Σοφία: Όσο λάδι περισσέψει, που θα περισσέψει, βάλ' το σε ένα μπουκαλάκι, να 'χουμε να το βάζουμε στις πόρτες να μην τρίζουν.... Γιατί Βέτα μου, ούτε αυτό σ' άρεσε; Τι δηλαδή να το χύσουμε στον νεροχύτη; Λάδι είναι. 16.800 η οκά! Αμ πώς! Εμ, πώς!

ΒΕΤΑ: Οι γονείς της όμως, θέλανε να πάρει τον Βαρώνο και ο πρίγκηπας.... ξέρεις τώρα πόσο παθιασμένα αγαπούν οι Τάταροι...
ΜΑΝΩΛΗΣ: Που να ξέρω μωρέ Βέτα μου; Μήπως με έχει αγαπήσει ποτέ κανένας Τάταρος για να ξέρω;

ΜΑΝΩΛΗΣ: Δε μου λες Γιώργο. Με συγχωρείς τώρα που ρωτάω, αλλά τα ξέρεις αυτά τα θέματα, καλύτερα από μένα. Θα... απλώσουμε καθόλου;
ΓΙΩΡΓΟΣ (ΠΡΩΤΟΠΑΠΠΑΣ): Τι να απλώσουμε;
ΜΑΝΩΛΗΣ: ...δηλαδή, θα... σκαλίσουμε λιγάκι;
ΓΙΩΡΓΟΣ: Τι να σκαλίσουμε;
ΜΑΝΩΛΗΣ: Βρε αδερφέ... Θα αρτηθούμε; Αυτό ήθελα να πω...
ΓΙΩΡΓΟΣ: Έλα Μανώλη μου... εμ βέβαια. Άλλωστε, τι πάμε να κάνουμε στο Καλαμάκι; Να μαζέψουμε αχιβάδες;
ΜΑΝΩΛΗΣ: Αχ, Παναγία μου... Τα πόδια μου Γιώργο... Τρέμουν τα πόδια μου Γιώργο!

ΒΑΓΓΕΛΙΤΣΑ (ΛΙΒΥΚΟΥ): Δύο ουισκάκια τώρα, είναι ό,τι πρέπει. Σας αρέσει το ουίσκι;
ΜΑΝΩΛΗΣ: Ναι... Μάλιστα... υπάρχει βέβαια μια μερίς που αντιτίθεται, αλλά... θα συνέλθει, πού θα πάει;
ΒΑΓΓΕΛΙΤΣΑ: Τσίριο...
ΜΑΝΩΛΗΣ: Μανώλη!
ΒΑΓΓΕΛΙΤΣΑ: Τσίριο...
ΜΑΝΩΛΗΣ: Μανώλη! Από την Κρήτη, θα είναι αυτή...
ΒΑΓΓΕΛΙΤΣΑ: Τσιν - τσιν! Τσίριο...
ΜΑΝΩΛΗΣ: Μανώλη! Πω πω... τι καούρα είναι αυτή; Στο Βεζούβιο βγαίνει αυτό το πράμα;

ΜΑΝΩΛΗΣ: Και το μετρητό; Τριακόσιες δεκαεπτά χιλιάδες; Πού πήγαν;
ΓΙΩΡΓΟΣ: Α, θα είναι αυτά που έδωσες για τα λουλούδια.
ΜΑΝΩΛΗΣ: Τριακόσια δεκαεφτά χιλιάρικα για λουλούδια;
ΓΙΩΡΓΟΣ: Ναι αλλά πήρες ολόκληρο το πανέρι.
ΜΑΝΩΛΗΣ: Μήπως πήρα και το οικόπεδο;
ΓΙΩΡΓΟΣ: Ποιό οικόπεδο;
ΜΑΝΩΛΗΣ: Που φυτρώνουν τα λουλούδια!
ΓΙΩΡΓΟΣ: Χαλάλι βρε Μανώλη. Ωραίες κοπέλες. Άσπρες - άσπρες!
ΜΑΝΩΛΗΣ: Αμ και οι λιρίτσες μου; Κίτρινες - κίτρινες!