Η Μάγια συναντά τους Έλληνες του Κουλιακάν, μια δυναμική κοινότητα παραγωγών ντομάτας και συνεχίζει τη διαδρομή της προς το Νότο. Επισκέπτεται τη περίφημη Γουαδαλαχάρα, την ιστορική πόλη με τη ισχυρή ηλεκτρονική βιομηχανία και τη γύρω περιοχή που φημίζεται για τους τεχνίτες της. Στη συνέχεια, ο δρόμος της τη βγάζει στη Τεκίλα, κέντρο της Μεξικανικής βιομηχανίας του γνωστού ποτού που παράγεται από τη μοναδική γαλάζια αγαύη. Οι μέρες των Νεκρών πλησιάζουν και το Ταξιδεύοντας βρίσκεται στο Γουαναχουάτο που κτίστηκε πάνω στις μεγαλύτερες φλέβες αργύρου του Δυτικού ημισφαιρίου. Υπήρξε λίκνο της μεξικανικής επανάστασης, αλλά και τόπος «μυστήριων» αξιοθέατων, όπως το μουσείο με τις μούμιες που είναι ίσως η πεμπτουσία της εμμονής των Μεξικάνων με τον θάνατο. Αυτή τη περίεργη σχέση ζωντανών και νεκρών, αποτέλεσμα της συνάντησης δύο πολιτισμών θα βιώσουμε στη λίμνη Πάτσκουαρο και στα νεκροταφεία των χωριών της. «Ο Μεξικάνος δεν οδεύει προς τον θάνατο, επιστρέφει σε αυτόν, γιατί από εκεί ξεκίνησε.» λέει ο Κάρλος Φουέντες.